„Loch podparł ręką ppdpródek i pomyślał, że wszystko to już kiedyś widział. Stara ozdabiała pokój, jak stroi się choinkę lub mai słup na ludową zabawę. Papierowe wstęgi przeciągała od pianina do żyrandola, a stamtąd w cztery kąty pokoju, przeplatała . je przez poręcze krzeseł, tam i sam. Kiedy zacznie się zabawa
Po pewnym czasie Loch uznał, że salon jest dostatecznie ustrojony i upstrzony, i pomyślał, że właściwie mogłaby już dać spokój. Ale stara nie przestawała się krzątać. Wykonała widać dopiero drobną część większego planu, który sobie ułożyła. Wydawała się bardzo samotna wśród splendoru, który wyczarowała własnymi rękami. Nie była związana z nikim i z niczym. Była po prostu starą, samotną kobietą w opuszczonym domu i nie miała nic przeciwko nikomu. Chociaż gdy Woody Spights z siostrzyczką podjechał w pewnym momencie na wrotkach pod dom, wyskoczyła na próg i przegnała ich.
Raz nawet wyszła z domu, ale wnet powróciła. Tym swoim chwiejnym, lecz nieomylnym krokiem — jakby toczyła się na spaczonym z lekka kole — przeszła na drugą stronę, do domu Carmichaelów, weszła na ich podwórko i wróciła, niosąc w spódnicy trochę zielonych liści i jeden kwiat magnolii. Jak młoda dziewczyna oburącz przymała rąbek sukni, odsłaniając szczupłe nogi. Przeszła przez drogę zygzakiem — zbyt frywołnie, zbyt ostentacyjnie jak na matkę — ale matki czasami robiły takie rzeczy. Uniosła nawet lekko łokcie, jakby się szykowała do podskoku. Nikt jej, na szczęście, nie widział. Loch poczuł, że pot występuje mu na czoło. Z domu panny Neli, gdzie panie zebrały się na herbatkę, docierał dźwięk kobiecych śmiechów — to pewnie panna Jefferson Moody opowiadała którąś ze swoich nieprawdopodobnych historyjek. Nikt nie widział starej oprócz Locha, a Loch nie zamierzał dzielić jej z nikim.“(7)