„Richelieu wszedł do środka, de Taverncy zatrzymał się W przedpokoju.
KLEJNOT
Baron nie czekał długo na marszałka i wkrótce Richelieu wrócił do przedpokoju, trzymając w ręce jnkiś przedmiot.
Obaj poszli w stronę galerii i marszałek nie chcąc dłużej wystawiać cierpliwości przyjaciela na próbę powiedział — Jak mi się zdaje, wątpiłeś kiedyś w moją przyjaźń
— Może dawniej... Teraz nie!
— A zatem nie wierzyłeś w odmianę swego losu i w szczęście dzieci
— Och. lak, nie wierzyłem.
— A więc nie miuleś racji. Szczęście twoje i twoich dzieci rośnie tak szybko, że może cię doprowadzić do zawrotu głowy.
— Powiadasz, że szczęście moich dzieci rośnie szybko, ale jak Nie widzę...
— Syn twój jest już kapitanem...
— To prawda, ale to twoja zasługa.
— Następnie twoja córka zostanie wkrótce markizą...
— W jaki sposób Ech, czy to możliwe
— Posłuchaj, król ma gust. Uroda, wdzięk i cnota, zwłaszcza kiedy im towarzyszy talent, zachwycają go. A ponieważ panna de Taverney posiada te wszystkie przymioty... Król jest zachwycony.
— Książę — odpowiedział baron przybierając postawę pełną godności, w oczach marszałka więcej niż groteskową — jak mi wytłumaczysz to „zachwycony"
Richelieu nie lubił udawania, odparł więc sucho“(15)