„Zwrócił twarz ku słońcu. Przyłożył rewolwer do boku i nacisnął spust. Upadł i twarzą zarył w żyznym grząskim ile — proch wracający na łono matki.
W cztery godziny potem chwiejnym krokiem powlókł się ku wsi; wszedł przez mroczną salę do swego pokoju. Pani Ravoux poszła za nim, ujrzała krew na marynarce. Natychmiast pobiegła po doktora.
— Vincencie, Vincencie, co pan zrobił! — jęknął lekarz, stanąwszy na progu pokoju.
— Spudłowałem, zdaje mi się; jak pan sądzi Doktor Gachet obejrzał ranę.
— Ach. Vincencie, drogi, biedny przyjacielu, jak bardzo musiał pan być nieszczęśliwy... Czemu nic nie przeczułem Czemu chce nas pan opuścić, skoro wszyscy tak pana kochamy Niech pan pomyśli o pięknych obrazach, które pan może jeszcze malować dla świata.
— Czy byłby pan tak dobry i podał mi fajkę z kieszeni kamizelki
— Ależ tak, przyjacielu.
Doktor nabił fajkę tytoniem i wsunął ją Vincentowi między zęby.
— Ognia, jeśli łaska.
Vincent palił spokojnie fajką. .
— Vineencie. dziś jest niedziela, pańskiego brata nie ma w sklepie. Gdzie on mieszka
— Tego nie powiem.
— Ależ, Vincencie, pan musi... Musimy go dziś jeszcze zawiadomić.
— Spokój Thea należy szanować. On jest zmęczony i ma dosyć trosk. Potrzeba mu wypoczynku.“(8)